merhaba... Geçen gün ablamın  kazağını aldım. İzin almadım. Ama alsam da vermezdi. Her neyse o kazağı bi daha giymek istemedi ben de gittim yepyeni güzel bi gömlek aldım. Ama  konuyu tekrar açtı. Gömleği aldığımda çok mutlu bi abla kardeştik. Her şey onun istediği gibiydi. Onunla iyi bi abla kardeş olabilmek için her zaman gömlek mi almam gerek? Gömlek kralı olur sonra da fakirliğe doğru koşar adım giderim. Çünkü aldığım gömlek gerçekten pahalıydı. Barışmak için bile pahalı... Aldığım şeyi geri vermesem tamam. Ama verdim. Üstüne gömlek bile aldım. Buna rağmen mi? Tamam alıyım nolcak. O kadar zengin değilim!!

Çevre Dışındayım

Bugün neden olduğunu bilmiyorum ama kendimi bulunduğum çevrenin dışında hissettim. Bi' dışlanmışlık gibi...  Sanırım eski çevremi, arkadaşlarımı özlüyorum. Ben eskiden çılgın, eğlenceli biriydim. Eski arkadaşlarımdan kime sorsanız aynı cevabı verir. Ama şimdi kime sorsam utangaç, sakin bi kızım. Değiştim ama bundan memnun değilim. Baran vardı arkadaşlarımdan sonra Onur, Simge tam kafaydı çok iyi vakit geçirmiştik. Ama şimdi imkansız. Öyle biri yok ki. Hem sonra güvenebileceğim biri de yok. Ne düşündüğümü ne hissettiğimi anlatacağım insanlar yok. Bırak insanları, bi' insan bile yok. Eski arkadaşlarımı tekrar görmek gerçekten çok güzel olurdu. Hala onları özlüyorum. Ama aptallık bende. Bile isteye bıraktım canım arkadaşlarımı. Yeni çevremin böyle olabileceğini nerden bilebilirdim ki... Şimdi biriyle konuşmaya başlıyorsun tersliyo. Uyum sağlamam imkansız artık. Geçmişi bırakamıyorum. Sonuçta ben ordaydım. Şimdi neden burdayım ki? Belki istemeseydim arkadaşlarımla beraber olabilirdim. Pişmanım ve bunun tek sorumlusu benim.

Sizlerle ilk günüm ve kararsızlık

Merhaba! Bugün ilk günüm ve gerçekten böyle bir deneyimim olmadı. .Hemen anlatmaya başlayayım. Hani belki size de olmuştur. Bir dönem gelir bazı insanlar hariç her şey size mantıksız gelir. Evet... Ben de sanırım şu an o dönemdeyim. Ortalama yılda iki kere oluyor. Her şeyi bırakıp ölmek falan istiyorsunuz. Sonra gece yattığınızda bi şeyler neden böyle düşündüğünüzü bulmak için. Böyle içinizde bi yerlerde... Kime karşı ne söylediğinizin ne yaptığınızın farkında olmazsınız. Belki de ne hissettiğinizin. Geçmiş yanıltır. Hep orada kalmış kötü anıları anımsar aynı şeyleri yaşamaktan korktuğunuz olaylar. Çevredekilerin konuşmalarından etkilenmişsinizdir. Mantık başka konuşuyordur, hisleriniz başka. İşte o zaman lanet olsun der durursunuz kendi kendinize. Hiç bi sorumluluk umrunuzda olmaz. Odanız duman altıdır falan filan. Çaya veya kahveye dayanmışsınızdır. Bunun nedeni kararsızlık. Peki neden kararsızsınız? Belki de mantık dışarıda bırakılıp hislerimizle hareket etmeliyiz. Bu sefer rezil olmaktan korkarız. O zaman tek bi seçenek kalır o da hisleri bırakıp mantıksal hareket etmek. Bu sefer de çok üzüleceğimizi ve pişman olacağımızı düşünürüz. Şahsen ben böyleyim. Ne yapacağımı bilmiyorum ve bu yüzden hiç bi halt yapmadan öyle yerimde duruyorum.Kime güveneceğimi bilmeden öylesine... Karar vermek gerçekten zor. Çok zor.